 Ook vandaag hebben we eerst een ochtendetappe
en daarna weer een middagetappe.
Allereerst fietsen we in de tegengestelde richting van gisteren (van Krk stad naar Valbiska haven),
vandaag over leukere weggetjes
op Krk dan gisteren. |
 Wat is het geval? We kwamen overgevaren vanuit Cres, hier naar Valbiska, op het eiland Krk.
Op dit eiland sliepen we in Krk stad.
En vanuit dezelfde haven Valbiska varen we nu weer verder,
naar het eiland Rab.
|
 Voordat we de boot opgaan, kunnen we eerst weer routes aanpassen, overnachtingsadressen zoeken, hier in de “wachtkamer” aan de haven.
|
 Rarara, wat zie je hier?
A. een duikplank waar we nog eventjes gauw vanaf duiken
voordat de ferry vertrekt
B. een container waar we boven op zijn geklommen
om deze mooie foto te maken
C. de helling waar zo dadelijk de veerboot zijn voertuigen uitspuugt |
 Het goede antwoord is C.
En inmiddels zijn we op de boot
en heeft Bart een lekke anti-lekband.
Hij zit daar beneden…. |
 We zien nu twee boten. Die daar links kwám uit Cres en deze gáát naar Rab.
En we liggen in de haven van Krk.
Oh ja, ook leuk: beneden op het dek is een toerist vergeten
de handrem erop te zetten,
dus zodra het schip wegvaart: boem!
Wij melden dat bij de bemanning, die reageert in de trant van
“Oh ja, het is weer zover”. |
 De veerboot vaart en we komen aan in de haven van Lopar, op het eiland Rab.
Wij zeiden altijd “Rap”, maar het is “Raap”, dus met een lange aa. |
 Vanaf de boot zagen we al een prima plekje om de band te plakken én om te gaan zwemmen, aangezien het water hier fantastisch mooi is.
|
De band is geplakt, helaas met een bobbel in de buitenband.
We wandelen via steile weggetjes omhoog, tussen de olijvenboomgaarden door. |
Verderop heeft Komoot een doorsteekje voor ons in petto van het kaliber “Wie verzint er nou zoiets?”
Via alllerlei bochtjes en nauwe passages komen we uiteindelijk weer in de bewoonde wereld |
 Eind van de middag bereiken we ons einddoel: de stad Rab.
We “pakken een terrasje”, bellen de gastvrouw en doen de boodschapjes voor het ontbijt. |
Oh nee, wacht even, we deden eerst nog een wandelingetje door de stad.
Door al die verschillende boten, appartementen, gastvrouwen, supermarkten, fietsroutes, telefoonnummers, restaurants, eilanden, koffietentjes
raken we soms de kluts kwijt….
En dan gaan dingen door elkaar lopen.
|
We kunnen dus inchecken, althans het huisje is gewoon open, want “mevrouw komt morgenochtend wel eens langs’ zegt ze.
Het is een huisje met een
view at the sea, zo hebben we nadrukkelijk gevraagd, telefonisch.
We eten niet beneden in de pizzatent, maar dertig meter verderop in een
wat authentieker restaurant.
Leuke dame loopt daar rond…
We vragen haar:
“Je bent zeker de eigenaar?”.
Ze reageert ietwat schalks:
“I am only the wife”.
(van de eigenaar dus, jaja). |
